One Shot

          To nie kolejny rozdział. To miniaturka, tudzież jak inni ją nazywają, one shot. Historia zawarta w jednym utworze. ONA NIE MA ZWIĄZKU Z OPOWIADANIEM. Dodatkowo to TYLKO moja wyobraźnia. Pisane pod wpływem chwili, jest opowiadanie bromance. Można wyrażać swoje opinie - jest to nawet wskazane ;)
        Miłego czytania, enjoy!

Do czytania polecam: Nickelback - How You Remind Me

________________________________________


            Kolejny poranek, który zwiastował deszcz nie poprawił mojej kondycji psychicznej. Nienawidziłem deszczu, a jeszcze bardziej, w tej chwili, nienawidziłem samego siebie. Nie ma co tu dyskutować, jestem idiotą.
            Dobra, miałeś rację, słyszysz? Jestem kretynem! Przyznaję się. Szkoda, że przyznanie się do tego zajęło mi miesiąc, prawda? Nigdy nie potrafiłem docenić tego co miałem, dlatego, też nie zwracałem na ciebie szczególnej uwagi. No bo w końcu po co? Byłeś mój, miałem cię na własność, nikt nie mógł mi ciebie odebrać. A Ty byś nie odszedł. To nie było w Twoim stylu, prawda...? Widziałem Twoje szczere uczucie do mnie. Niejednokrotnie mówiłeś mi magiczne słowa "kocham cię". Tylko... dlaczego ja?! Wiedziałeś jaki jestem, a mimo to, starałeś się mnie ucywilizować. Ja się nie dałem i to wiem.
            Po raz kolejny cieszyłem się z tego, że miałem łazienkę w pokoju. Nie musiałem przechodzić przez hol i znosić potępiających spojrzeń ich wszystkim. Bo Ciebie już nie ma. Wiem gdzie jesteś - wszyscy wiedzą. Jeśli za chwilę Ciebie nie spotkam, oszaleję, zwariuję, odejdę od zmysłów. Spoglądając w swoje odbicie w lustrze czuję jedynie odrazę. Czy o to Tobie chodziło? Przemyłem szybko twarz zimną wodą, chcąc doprowadzić się do stanu używalności. Tylko po jaką cholerę? Sam sobie spojrzałem w te brązowe oczy. Zdecydowanie wolałem, gdy to Ty tak na mnie spoglądałeś. Tęsknie za tym, wiesz?  Tak kurewsko tęsknie za... Tobą. Uśmiechem, twoim głosem, włosami i oczami.
           Ty nie wiesz jak trudno iść samemu po naszych dawnych ulicach. Chociaż, pewnie nawet nie wychodzisz z domu. Gdziekolwiek jesteś wiedz, że chcę ciebie. Poświęcę wszystko, słyszysz? Zrobię to, specjalnie dla Ciebie, tylko wróć do mnie, do cholery.



            Spoglądałeś na mnie z wściekłością.
    - Boisz się! - Wrzasnąłeś, a ja jedynie opuściłem wzrok na kafelki. Znów się kłóciliśmy. Jak zawsze o to samo. - Boisz się przyznać, że jesteś gejem. - Wysyczałeś. Chwyciłeś moją twarz między swoje dłonie, a mnie, tradycyjnie, przeszedł delikatny dreszcz.
    - Nie! - Odpowiedziałem z mocą.
    - Nie? To dlaczego nie chcesz się ujawnić! - Wrzasnąłeś, a Twoje tęczówki pociemniały z gniewu. - Boisz się i dobrze o tym wiesz!
    - To nie prawda, ja po prostu nie chcę widzieć odrazy na  twarzach swoich rodziców.
            Prychnąłeś w odpowiedzi, puszczając moją twarz i odchodząc kilka kroków ode mnie. Żadna wymówka, ale co ja na to mogę? Rodziny się nie wybiera. Po chwili spojrzałeś na mnie nieprzeniknionym wzrokiem, a Twoja twarz nie wyrażała żadnych emocji.
    - Kim dla ciebie jestem? Kim? - Spytałeś, a ja otworzyłem usta, jednak żaden odgłos się nie wydobył z moich ust. Zaśmiałeś się dziwnie, chrapliwie, jak nie Ty.
    - Dziękuję to mi wystarczy. - Wyszeptałeś. Wyszedłeś szybko z kuchni biegnąć do pokoju. Nie pobiegłem za Tobą, sądząc, że jak zawsze się zamkniesz, ochłoniesz i wszystko wróci do normy, na jakiś czas. Po chwili usłyszałem jak zbiegasz ze schodów. Spojrzałem na ciebie, ale Ty tylko mnie minąłeś, zahaczając swoją torbą o mnie.
        - Gdzie Ty idziesz?!
            Krzyknąłem, a Ty się odwróciłeś i spojrzałeś na mnie nie przeniknionym wzrokiem.
    - Pytałem:, gdzie idziesz?! - Powtórzyłem pytanie, podnosząc głos o oktawę wyżej.
    - Nie powinno ci to obchodzić! Skoro Ty możesz mnie traktować jak zabawkę, którą można się bawić kiedy tylko TOBIE się chce, to ja nie mam obowiązku ci się tłumaczyć. Nie ma sensu tego tak ciągnąć. To... koniec. - Wyszeptałeś na sam koniec, głos ci zadrżał, oczy zaszkliły, jednak nie czekając na mój ruch wybiegłeś z domu. Na chwilę mnie sparaliżowało. Nogi się pode mną ugięły, ale wybiegłem za Tobą. Zawołałem za Tobą, nie odwróciłeś się. Biegłeś, nie miałem szans cię dogonić, miałeś sporą przewagę czasową.
           Po raz pierwszy tego wieczora piłem do lustra.



            Ja... Przepraszam za każde bolące słowa, które wyszły z moich ust. To nie było specjalnie. Wiem, że Ty o tym wiesz. Przecież to Ty jesteś tym, który potrafił sprowadzić mnie na dobrą drogę. Człowieku, nie zostawiaj mnie samego.
            Błagam.
            Tęsknię. 
            Przepraszam.
            Dzwonię po raz kolejny do Ciebie, jak zawsze z rana od miesiąca, jednak jak zawsze masz wyłączony telefon. Zrobiłeś to sam czy ktoś ci kazał? Rzuciłem telefonem na łóżko, po raz wtóry zacząłem krążyć po pokoju. Jest ktoś z Tobą, czy jesteś sam? Nie powinieneś być sam. Chciałbym być przy Tobie, tak jak wtedy gdy w nocy miałeś koszmary. Mogłem cię przytulić mocno, a Ty wtulałeś się we mnie. Czułem jak Twój gorący oddech, delikatnie parzy moją szyję, jak Twój dotyk powoduje na moim ciele spustoszenie. I mimo, że robiłem to, by ciebie uspokoić, czułem satysfakcję. To przecież ja działam na ciebie tak kojąco. Czułem wtedy, że mają ciebie w ramionach mam cały świat dla siebie. Bo Ty byłeś, jesteś, moim światem, banalnie brzmi, prawda?
            Wyszedłem z pokoju szybko kierując się do wyjścia. Mogło być jedno miejsce, w którym mogłem cię zastać. Zignorowałem krzyki przyjaciół i biegłem w kierunku przeciwnym do centrum. Nie mogłeś być daleko. Czułem to. Zatrzymałem się przy starym budynku, czując jak wewnętrzna strona moich dłoni robi się wilgotna. Przychodziłem tu codziennie, jednak nigdy jeszcze nie otworzyłeś mi drzwi. Boisz się? Wbiegłem szybko do klatki i wchodząc po dwa schodki znalazłem się na drugim piętrze. Dobrze wiedziałem, że tam jesteś. Przytrzymałem palcem dzwonek. Irytujący dźwięk rozległ się po mieszkaniu, a po chwili ktoś podszedł do drzwi. Usłyszałem, jak ktoś majstruje przy zamku i po chwili moje oczy złączyły się z Twoimi.
            Wyglądałeś naprawdę marnie. Spałeś? Jadłeś coś w ogóle? Co ja najlepszego Tobie zrobiłem?! Twoja twarz wychudła, a oczy straciły swój niesamowity blask. Byłeś bardziej szary niż blady, a do tego te przeklęte wory pod oczami. Gdy tylko zauważyłeś mnie chciałeś zamknąć drzwi. Szybko przytrzymałem je ręką.
    - Proszę porozmawiaj ze mną. - Wyszeptałem chrapliwym głosem.
            Moje serce wykonywało dziwne akrobację. Skok w przód, w tył, salto z rękoma i bez, a na koniec uroczy szpagat. Widziałem cię pierwszy raz od miesiąca. Odetchnąłem głęboko licząc na to, że poczuję Twój zapach, jednak jedyne co poczułem to...
    - Palisz. - Bardziej stwierdziłem niż spytałem.
            Twoje oczy były przerażające. Nie wyrażały nic, a jedynie delikatnie przyśpieszony oddech świadczył o Twoim rozdarciu.
    - Czego chcesz ode mnie? - Spytałeś zachrypniętym głosem. Miałem niemiłe wrażenie, że to przez wielogodzinny płacz. I doskonale znałem powód tego wszystkiego. Kurwa.
    - Ja... chcę przeprosić. Naprawdę żałuję. - Szeptałem nadal będąc na klatce schodowej. Spojrzałeś na mnie nadal oczami bez wyrazu.
    - To już słyszałem. Coś jeszcze? - Powiedziałeś cicho, jakby każdy głośniejszy dźwięk mógł się zranić. Spójrz na mnie, proszę. Nie odpowiedziałem nic i puściłem drzwi, które ciągle trzymałem. Przez chwilę zauważyłem ból w twoich oczach, a drzwi prawie się zamknęły za Tobą.
    - Kocham cię. - Powiedziałem wyraźnie. Drewniana płyta znieruchomiała. Spojrzałeś na mnie z delikatnym szokiem. - Kocham cię, Niall. - Powtórzyłem głośno i wyraźnie, tak, że z wrażenia otworzyłeś szerzej drzwi. Spojrzałem w Twoje niebieskie oczy i uśmiechnąłem się delikatnie.
            Chwyciłeś moją twarz w swoje chłodne dłonie i utkwiłeś swój błękitny wzrok w moich brązowych oczach.
    - Też cię kocham, Zayn. - Odparłeś cicho, po czym pocałowałeś mnie namiętnie.
            To był pierwszy raz, gdy powiedziałem Tobie w pełni świadomie "kocham cię", i wiesz co? Nie żałuję. Nie każda bajka kończy się szczęśliwie, ale ta, wyjątkowo burzliwa, zakończyła się dokładnie tak. Bo przecież Ty jesteś moją bajką, Niall.