Siedem.

Zayn

            Jak szybko człowiek jest w stanie przywiązać się do drugiego człowieka? Odpowiedź jest banalnie prosta: bardzo szybko. Nawet za prędko. Czasem po prostu spotyka się taką osobę i w głębi siebie już wiadomo, że można komuś zaufać. Nie wiem na czym to się opiera, aczkolwiek przeraża mnie to. Nie jestem typem, który przywiązuje się do kogokolwiek, a tym bardziej ufnym człowiekiem. Nigdy jeszcze nie ufałem żadnej dziewczynie tak jak jej, a jednak. Chciałbym ją zachować dla samego siebie, nie pozwolić nikomu patrzeć na nią. Bo ona ma w sobie coś co mnie ciągnie niesamowicie. Pociąga mnie w sposób nie samowity. Doskonale wiem, że pierdolę bez ładu do składu. Bo ile ja ją znam? Dwa tygodnie? Coś koło tego.
            Zawsze mam ochotę się roześmiać, gdy słyszę jej akcent, albo gdy zastanawia się co powiedzieć. To, w przedziwny sposób, jest naprawdę zabawne. Czasem gdy widzę jej irytację na twarzy gdy nie wie co powiedzieć i zacina się z całych sił staram się nie roześmiać. W takich momentach mam ochotę podać jej słownik, ale było bardzo wysokie prawdopodobieństwo, iż dostałbym tą książką po głowie. I to właśnie, chyba czyniło ją wyjątkową. Traktowała nas jak normalnych chłopaków zza granicy. Naprawdę to było w pewien sposób urocze. Czasem miałem wrażenie, że jest jedna na milion. Była rozgadana, ale trzymała wszystkich na dystans, a przy jednej osobie wciąż wyjątkowo milkła. I to mnie odrobinę niepokoiło.
            Siedząc na kanapie w salonie przerzucałem leniwie kanały w telewizji. Robiłem to co najmniej od dwóch godzin, nie mogąc spać. Natłok myśli nie dawał mi spokoju, a i ja nie potrafiłem się ogarnąć. Bo niby o czym mogłem myśleć jak nie o Elizie i Niall'u? On jest kretynem totalnym. Czasem mam ochotę zrobić mu krzywdę, zwyzywać i przywrócić do pionu tego upartego Irlandczyka, że naprawdę.
            Zaśmiałem się delikatnie pod nosem. Właśnie doszedł do mnie przedziwny fakt. Albowiem widać, że Elizkę ciągnie do Niall'a, a mnie ciągnie do Elizy. Nowoczesny trójkąt - nie ma co! Spojrzałem za okno i westchnąłem z irytacją. Kolejny raz padał deszcz. A czego się spodziewałeś po mieszkaniu w Londynie? No właśnie sam nie wiem. Tutaj często pada. Czasem mam ochotę powiedzieć, że ostatnio padało tylko dwa razy. Pierwszy raz przez trzy dni, a drugi raz przez cztery. Taki maleńki żarcik z mojej strony. Usłyszałem ciężkie kroki i spojrzałem w stronę dochodzącego dźwięku. W kierunku kuchni przemieszczał się Niall, który z rana bez kawy nie przeżyje. W sumie, żaden z nas nie może żyć bez tego życiodajnego płynu. Wszystko czego nam potrzeba to kofeina - tyle w tym temacie.
    - Hej, Zayn - Przywitał się niemrawo. Przyjrzałem się jego twarzy i wyglądał jakby w ogóle nie spał przez całą noc. Uniosłem rękę i mu pomachałem, a on uśmiechnął się kącikami ust. Chciałem wstać i iść za nim do kuchni, ale po chwili usłyszałem kolejne kroki.
            Tym razem były one dość lekkie i sprężyste. To na pewno jedna z dziewczyn. Nie myliłem się. Po chwili zza rogu wyłoniła się Eliza ubrana... nie. Wróć. Ona nie była ubrana. Miała podkoszulek, krótkie spodenki i wełniane skarpetki na nogach - z tego co zdążyłem zauważyć tak spała. Była jeszcze delikatnie zaspana, że nawet nie zwróciła na mnie uwagi. Ale muszę przyznać, że każda dziewczyna z rana wygląda jak typowa bogini seksu, a Liz to już zupełnie.
            Nie mogłem dłużej siedzieć, przed telewizorem, bo czułem, iż przebywanie w jednym pomieszczeniu tej dwójki nie zwiastuje niczego dobrego. Już dochodziłem do drzwi, gdy w pośpiechu mijała mnie Raczkowska. Wydawało mi się, że miała łzy w oczach, ale nie byłem pewny. Ale zaraz wszystko ogarniemy drogi Sherlocku. Powstrzymałem się, by nie zawrócić dziewczyny, musiałam pogadać z, przypuszczalnym, prowodyrem zaistniałej sytuacji. Gdy spojrzałem na Niall'a, który miał minę pełną irytacji pomieszaną z złośliwą satysfakcją, wiedziałem, że się nie przewidziałem. Kolejny raz nie mógł sobie darować jakiejś uszczypliwości. A żeby go szlag trafił. Nie raz już mnie zastanawiało, dlaczego on jest taki... taki... jest takim skończonym skurwysynem dla niej. To nie ma sensu.
            Spojrzałem krytycznie, na Nialler'a.
    - No to teraz mi grzecznie powiesz, coś Ty, kurwa, znów powiedział. - Powiedziałem dość spokojnie, gdyż każdy głośniejszy dźwięk mógłby spowodować to iż mu walnę. Blondyn spojrzał na mnie tym swoim "oceanicznym" wzrokiem i uśmiechnął się nad wyraz złośliwie. Przestaję go ogarniać.
    - Nic.
            Odpowiedział, a ja prychnąłem w odpowiedzi. Tak to my nie będziemy rozmawiać.
            No i zaczął się kolejny dzień chaosu.



Niall

            Tej nocy nie spałem za wiele. A raczej w ogóle nie zmrużyłem oczu. Czyżby karma się odezwała? Cholera jasna, zresztą tak samo jak w poprzednich nocach nie mogłem zamknąć oczu. A to wszystko miało zdecydowanie jedno wytłumaczenie. Zaczynało się ono na "El", a kończyło "iza". Mógłbym rzucić swoim telefonem, ale prawdopodobnie dostałbym opieprz od Liam'a. Byłby to kolejny telefon, który rozwaliłbym rzucając o ścianę. Jak tak teraz się zastanowić, to Liam się odrobinę zmienił. Ale nie wiem, nie ogarniam, jedynym dla mnie, teraz oczywiście, wyjściem jest zaprzestanie myśleć. Analizowanie, dopowiadanie i teoretyzowanie, to główne składniki plotki, prawda?
            Spojrzałem na wyświetlacz, gdzie szczerzyła zęby do mnie godzina dziewiąta z groszem. Nie specjalnie chciało mi się spać, tak więc wstałem i delikatnie zamykając drzwi od pokoju udałem się do kuchni. Miałem ochotę trzasnąć nimi, albo puścić jakąś totalnie odmóżdżająca muzykę na full. Nie ma spania! Skoro ja nie śpię, to wy również nie pośpicie. Okej, Nialler, ogarnij się. Niech Bóg błogosławi tego, który wymyślił kawę. Nic tak nie dodaje mi siły jak ten płyn. Nie wiem co bym zrobił gdybym nie wypił kawy z rana, gdybym w ogóle nie pił. Pewnie bym palił, ale to za bardzo mnie odrzuca. Mam swój nałóg i bardzo go kocham.
            Szedłem, bardzo prawdopodobnie, jak zombie jeszcze nie zdolny do funkcjonowania, gdy mijałem salon ujrzałem Malika. To dość ciekawy widok, gdyż on najczęściej wstaje koło południa i ciągle marudzi, że się nie wysypia. Wracając do sytuacji obecnej gdy zauważyłem, ze mi się przygląda, zdusiłem w sobie westchnięcie z irytacji. Co to ja? Okaz w zoo?
    - Hey Zayn. - Przywitałem się cicho. Widziałem jego zaskoczenie, ale wolałem nie pytać skąd się wziął o tej godzinie przed telewizorem. No i gdzie podział tę małą ślicznotkę, której nie trawię. Chyba powinienem przestać się okłamywać, bo to przecież żadnego sensu nie ma.
            Wszedłem do kuchni i od razu wstawiłem wodę na czarny płyn. Wyjąłem z szafki kubek i nasypałem ciemnego proszku do niego. Mocna, aromatyczna kawa z rana to prawie jak resuscytacja prądem. Wbić na pale i spalić wszystkich którzy hańbią ten napój czymś takim jak mleko, śmietanka czy też cukier. Niszczy to całą ideologię tego napoju. W takich momentach mam ochotę zabić każdego kto przy mnie pije takie coś. To się po prostu nie godzi. Nie i kropka.
            Usłyszałem właśnie gotującą się wodę i zalałem swój życiodajny napój. Już prawie moczyłem swoje wargi w bulgoczącym napoju gdy do pomieszczenia weszła ona. Nie wiem czy ktoś wie, ale o poranku każda dziewczyna wygląda tak rozpustnie i tak podniecająco, że to strach.
            Eliza zdecydowanie wygląda jak demon seksu, ale dziś to już przesadziła. Jej blond włosy były cudownie rozczochrane, na twarzy miała resztkę snu, a na ustach błąkał się delikatny uśmiech. Przez cienką bluzkę było widać dobrze zarysowane piersi i jedyne na co miałem ochotę to podejść do niej i przytulić się do jej osoby. Ale nie dajmy się zwariować, tak? To, że lecę na nią nie znaczy, iż od razu będę jej naskakiwać. To takie zabawne widzieć jak stara się mnie uwieść.
    - Jak zawsze z rana roznegliżowana. - Powiedziałem do niej. Ona jakby otrząsnęła się z transu i spojrzała na mnie całkiem przytomnie. Już chciała wyjść z kuchni, gdy ponownie się odezwałem. - I jak zawsze boi się odezwać. Tchórz. - Zaszydziłem do niej. Spojrzała na mnie z delikatną konsternacją w oczach.
    - Mogę wiedzieć, dlaczego Ty mnie tak nie lubisz? - Spytała cicho, spoglądając mi w oczy. Starałem się nie zatopić w tych zielonych tęczówkach, gdyż w końcu nie warto kochać takiej osoby jak ona, prawda? A jednorazowy seks mnie nie kręci. Dziękuję - postoję.
     - Ależ proszę cię bardzo. Każda dziennikarka, nawet ta początkująca, jest fałszywa, zdzirowata i zawsze cierpią przez nią niewinni. W twoim przypadku jest tak samo. Niszczysz Zayn'a, ja to widzę. W dodatku jesteś zimna i udajesz, że nie masz uczuć, a to nieprawda. Wszystkie, wy kobiety, jesteście takie same. Lecicie na kasę i wygląd, nie liczy się dla was wnętrze chłopaka. - Z każdym kolejnym słowem przybliżałem się do niej patrząc z pogardą w jej cudowne zielone oczy. Z czystym sumieniem mogę powiedzieć, że jestem popierdolony. Właśnie zwyzywałem dziewczynę na której mi zależy. Brawo Horan, to pierwszy krok do zostania etatowym skurwielem. Postawa naprawdę godna podziwu.
            Spojrzała na mnie ze łzami w oczach, a ja uśmiechnąłem się mało przyjemnie. Wyszła szybko z kuchni, o mały włos nie zderzając się z Zayn'em. Ten spojrzał na nią, na mnie i ponownie na blondynkę, która zniknęła za rogiem, a po chwili było słychać trzaśniecie drzwi.
    - No to teraz mi grzecznie powiesz, coś Ty, kurwa, znów powiedział. - Warknął w moją stronę Mulat, a ja w duchu prychnąłem. Uważaj bo ci powiem, że zwyzywałem ją.
    - Nic.
            Prychnął jak jakiś mały kot.
    - Uważaj, bo ci uwierzę.
    - To nie wierz, nikt ci nie każe się wtrącać w nie swoje sprawy, wiesz? - Spytałem patrząc na niego hardym wzrokiem. Spojrzał na mnie już delikatnie wkurzony.
    - Och serio? To przez to Twoje NIC, zaczęła płakać?! - Wydarł się na mnie, a ja poczułem się odrobinę jak skończony dupek. 
    - Co cie to obchodzi?! - Wrzasnąłem jeszcze głośniej niż on. Spojrzał na mnie z obrzydzeniem, a ja powstrzymałem się z całej siły by nie uderzyć go z pięści w twarz.
    - Nialler, kurwa, jesteśmy gospodarzami, ona jest gościem, więc mógłbyś być przyjemniejszy, a nie zachowujesz się jak pieprzony dwulatek!
    - Odezwał się! Ja- Jestem- Najlepszy- Dlatego- Zakocham- Się- Znów- W- Dziennikarce! Jesteś chory psychicznie Malik! Weź ty się ogarnij!
    - Ja?! Kurwa to Ty masz nie poklei w głowie, wielka mi Irlandzka duma i gościnność! Jak dla mnie od teraz jesteś kończonym dupkiem i palantem. I lepiej się do mnie odzywaj póki nie ogarniesz całej sytuacji z Elizą!
            Warto zauważyć, że cały czas na siebie wrzeszczeliśmy. Uważaj, po pierwszy wyciągnę rękę do tej blondyny. Od połowy naszej konwersacji przyglądał nam się Styles, ale się nie odzywał. Gdy w końcu to uczynił popełnił jeden z większych błędów na świecie.
    - Zamknąć ryje, oboje. To, że wam nie chce się spać, nie znaczy, iż inni chcą się pozbyć tego przywileju! - Wydarł się na nas Hazza, a Zayn spojrzał na niego, jakby ten zabił mu całą rodzinę.



Harry

            Spojrzałem na Zayn'a, który wyładowywał swoją frustrację seksualną na Nialler'ku. Okej, rozumiem, iż Malik wręcz pragnie zapoznać się duuuużo bliżej z tą blondyną, ale nie musi wyzywać się na Niall'u! No proszę was! A w momencie gdy ja się wtrąciłem, iż swoją cichą rozmową obudzili wszystkich domowników to jeszcze mi się oberwało. No nie kurwa.
    - A Ty Styles czego się, wtrącasz? Sam nie jesteś lepszy! To jak zachowujesz się do obu dziewczyn zasługuje na porządne pierdolnięcie Ciebie w ten pusty, lokowaty łeb. A szczególnie mam tu na myśli Ane. - Powiedział z naganą w głosie Malik.
            Wykrzywiłem swoją twarz w oznaki dezaprobaty. No tak, to wszystko jest moja wina. Skoro nie możesz wyżyć się do końca na Irlandczyku, bierzesz się za mnie? Nie jestem najlepszym przeciwnikiem dla ciebie, ale pokonam cię. Spojrzałem z kpiną na Malika, który aż kipiał ze złości.
    - Słuchaj mnie teraz uważnie. Nigdy nie poczuję do niej nic 'większego', nie jestem Liam'em, który wierzy w wielka miłość. Jest zbyt walnięta. Zresztą ona nie szuka chłopaka, ona potrzebuje kogoś by tylko zadowolić swoje cielesne zachcianki, czaisz? Nikt nie ogarnąłby jej burdelu w głowie. Zresztą, na co ja ci to mówię?! - Warknąłem do Zayn'a, który akurat nic nie mówił. Spojrzał na mnie z kpiną. Odwróciłem się plecami do niego chcąc ulotnić się z tego miejsca. Za mną stała Ane we własnej osobie. Czyżby wszystko słyszała?
    - Nikt nie ogranie jej burdelu w głowie? Dzięki. - Warknęła do mnie i uderzając końcówkami swoich włosów wróciła do swojego, chyba, pokoju. Cóż... Spojrzałem w pusty korytarz i zerknąłem na Niall'a i Zayn'a, którzy byli gotowi rzucić się sobie do gardeł. Nie specjalnie by mi było przykro, gdyby to Malik dostał w twarz. Wzruszyłem ramionami i wyminąłem dwóch przyjaciół, którzy zostali zwabieni krzykami o poranku. Wstąpiłem jedynie do pokoju po bluzę z kapturem i ignorując fakt, że na dworze leje wyszedłem trzaskając bardzo mocno drzwiami wejściowymi.
            Nie ocenia się książce po okładce, prawda? Więc dlaczego oceniłem tą rudą dziewczynę, chociaż jej kompletnie nie znam? Nigdy taki nie byłem, nie oceniałem po wyglądzie, ale trzeba przyznać szczerze, kariera idola milionów nastolatek zepsuła mnie. Zniszczyła każdego z nas, nieważne jakbyśmy zaprzeczali, takie są fakty. Już nigdy nie będziemy tacy jak przed światową sławą. Smutna najprawdziwsza prawda. Szedłem już dość długo, będąc jedynie w bluzie, mając nasunięty kaptur na głowę. Poczułem burczenie w żołądku i dotarło do mnie, że najzwyklej na świecie jestem głodny. Fakt, nie zjadłem nic w domu, bo bezpodstawnie na mnie naskoczono. A żeby cię Piekło pochłonęło Malik.
            Podniosłem głowę i zauważyłem mała knajpkę, w której na pewno będzie coś normalnego do zjedzenia. Wszedłem do środka, ściągając z głowy kaptur i otrzepując moje loki, zawsze tym samym gestem. Każdy z naszej "cudownej" piątki miał jakiś tik nerwowy, i nie potrafiliśmy się tego pozbyć. Rozejrzałem się, ale nikt nie zwrócił na mnie uwagi, gdyż było wewnątrz naprawdę sporo ludzi. Podszedłem do lady i uśmiechnąłem się do kobiety stojącej po drugiej stronie.
    - Co podać kochaneczku?
    - Poproszę tę kanapkę, oraz mocna kawę. - Odparłem serwując kobiecie uśmiech numer sześć "cześć, mogę cię zjeść?". Starsza kobieta zaśmiała się, i nie dając się wyprowadzić z równowagi podała moje zamówienie. Odebrałem je i dając pieniądze rozejrzałem się po jasno oświetlonym pomieszczeniu i wtedy zauważyłem ją. Siedziała sama przy stoliku pod ścianą, koło jej nogi leżała duża torba podróżna, a w ręku trzymała kubek z parującym napojem. Na ramiona kaskadami opadały jej delikatnie brązowe, falowane włosy, a i miała niesamowitą urodę. Nie taką jak Anna, ale prawie.
    - Przepraszam, mogę się dosiąść? Nigdzie nie ma miejsca... - Powiedziałem po cichu, a ona jakby wyrwana ze swoich myśli spojrzała na mnie swoimi błękitnymi oczami. Miała naprawdę śliczne oczy, w których na pewno nie jeden już się utopił.
    - Ależ oczywiście, proszę bardzo. - Odezwała się również cicho.
            Posadziłem swoje szanowne cztery litery i biorąc łyka napoju przyjrzałem się jej znad kubka.
    - Nie jesteś stąd, prawda? - Spytałem. I nawet nie musiała odpowiadać, to było widać po wszystkim. No i po akcencie.
    - Oczywiście, że nie. Jestem z Polski. - Odparła, delikatnie wysuwając brodę do przodu, jakby chciała zaraz odeprzeć mój atak. Przyjrzała się mojej twarzy i po chwili jej oczy delikatnie się rozszerzyły. - Ale za to Ty jesteś stąd. Sławny Harry Styles, jak mniemam. - Odparła spokojnym tonem.
    - Zgadza się. A Ty to...? - spytałem.
    - Julia Tomaszewska z Polski, Twoja fanka jak i całej pozostałej reszty. - Odparła nadal spokojnie, popijając kawę z kubka. Jej chłodny stosunek do mnie naprawdę mi imponował. Mimo, iż, jak samo mówi, jest naszą, ekchym: MOJĄ,  fanką, nie piszczy, nie mdleje, nie wrzeszczy. Chrząknąłem cicho ściskając delikatnie jej dłoń.
    - I od razu mówię, że nie jesteś pierwszą Polką, którą znam. Nawet z dwiema ostatnio ciągle przebywam. - Odparłem spokojnie ponownie zanurzając wargi w gorącej kawie.
    - Doprawdy pasjonujące. - Mruknęła pod nosem. Spojrzałem na nią i uśmiechnąłem się szczerze. Po chwili i ona odwzajemniła mój uśmiech. Rozmowa sama się jakoś potoczyła. Rozmawialiśmy tak cały ranek, aż w końcu wybiła godzina czwarta popołudniu, więc w moim przypadku wypadałoby zmyć się do domu, prawda? Zacząłem się zbierać, gdy zauważyłem, że ona nawet nie wstaje.
    - Nie idziesz do jakiegoś hotelu czy coś?
            Spytałem uprzejmie, bo przecież jestem dżentelmenem to i mógłbym pomóc jej z tą torbą, prawda? Roześmiała się cicho, ale jakby odrobinie żałośnie.
    - Poszłabym gdyby nie to, że niezbyt mnie stać by mieszkać w hotelu. Przyleciałam tu pod wpływem impulsu i za bardzo nie wiem gdzie się podziać. - Wyszeptała cicho, jakby do siebie, a mi do głowy wpadł niesamowity pomysł. Skoro Malik przyprowadził do nas od razu dwie dziewczyny, to co komu robi jeszcze jedna? Najwyżej wyniosę się do Boo spać, jak za starych czasów.
            Spojrzałem na nią, uśmiechając się jak psychopata z horroru.
    - Moja propozycja może wydawać się Tobie dziwna i niestosowna, ale... Chcesz może przenocować w domu One Direction, dopóki sama nie znajdziesz sobie jakiegoś lokum? Od razu mówię, że będziesz mieć towarzystwo w postaci dwóch dziewczyn z Twojego kraju. - Powiedziałem parę słów, a ta od razu uradowana skoczyła w moje ramiona, całując mnie w policzek i mówiąc nabożne "DZIĘKI". Chyba polubię rolę tego miłosiernego w zespole. Serio.


            Długo to nie trwało, i po tym jak szybko zapłaciłem i wziąłem na ramię torbę Juli wyszliśmy z knajpy. Może jakieś dziesięć minut potem znaleźliśmy się w domu. Przekroczyłem próg, i od razu rzuciło mi się w oczy, że w pokoju przebywały jedynie dziewczyny, a wraz z nimi Liam i Louis. Nigdzie nie było pozostałej dwójki, która rano mordowała się wzrokiem.
    - Siemanko wszystkim! - Krzyknąłem od progu. Wszyscy zwrócili na mnie swoje oczyska. Chociaż, według mojego skromnego zdania, większą uwagę przykuła drobna brunetka, stojąca po mojej lewej stronie. Obie dziewczyny spojrzały z szokiem na towarzyszącą mi Julkę, a i ja dostrzegłem na twarzy rudej głęboką nienawiść. Co prawda było widać to przez chwilę, ale jednak. Czyżby się znały?
            Brunetka spojrzała na dziewczyny i uśmiechnęła się z radością i po chwili przywitała się z nimi.
    - Hej Liz, hej Ane, co tam u was słychać?


_________________________________________
    I jest już siódemka, z której jestem niezmiernie dumna!
    Po pierwsze, chciałam wam podziękować: Ponad 2000 odwiedzin - wow jesteście cudowni! Wielkie: THANK'S 4 EVERYONE!, wiem, że to może nie tak wiele, ale dla mnie to jest jednak COŚ. Po za tym ten kolos powyżej ma 2926 słów. Szał. Staniki latają xD.
    Po drugie, mam twittera i jeśli ktoś chciałby być przez niego informowany: podać swój. Ewentualnie "ćwierknąć" do mnie na @sourisik , i po sprawie :D
    Po trzecie! Rozdział w całości dedykuję:
    Peppermint - Za nasze rozkminy, za nasze nocne rozmowy, za to, że jesteś, piszesz i ogólnie bo cię lubię, o!No i nasze teksty ♥
    Po czwarte: już nie tak ważne jak powyższe zdania, ale... mam płytę. Nareszcie. Jaram się nią jak pochodnia! No i zmieniłam po raz kolejny szablon xD Sama! mrrr *_*
    Ach no i najważniejsze! Proszę WSZYSTKICH chętnych, którzy CHCĄ OTRZYMYWAĆ powiadomienia o nowych rozdziałach wpisać się TUTAJ - pod tym linkiem.