Dziesięć.

Liam

            Czy ktokolwiek wie jak to jest znaleźć się pomiędzy dwiema, naprawdę gorącymi, dziewczynami i nie móc ich dotknąć? Chociaż... można je dotknąć. Przecież to nic złego, prawda? Szkoda tylko, że prawdopodobnie potem dostałbym w twarz. Z zaciśniętej pięści. I to bardzo mocno. Wpierw dostałbym od Styles'a, za dotykanie 'jego' zdobyczy, a następnie od Malika i Horan'a. Zaiste zajebista perspektywa. Naprawdę o tym marzę, by dwóch - bo Niall'a to ja pewny nie byłem - przyjaciół przybijało mi piątki w twarz.
            W każdym bądź razie, aktualnie przemieszczałem się koło Tamizy, wraz z Elizą i Julią. Sam potrzebowałem odrobiny świeżego powietrza. W domu unosiła się toksyczna atmosfera. W sumie El, tak jak ja, dusiła się w tych czterech ścianach. I chyba domyślam się dlaczego. W teorii moje pytanie brzmi: Co się dzieje. A w praktyce dobrze wiem co jest grane. Nie jestem przecież idiotą. Kto by wytrzymał tak długo z takim dupkiem jak Niall? Zresztą o ile ja chciałem być jak najdalej Scarlett, o tyle Eliza (według mojego zdania) nie chciała być powodem naszej nierozłącznej dwójki. Pierwszy raz widzę, by dwóm przyjaciołom spodobała się ta sama dziewczyna. To na pewno źle się skończy. Będą ofiary. Prawdopodobnie śmiertelne.
            Czy tylko ja zauważyłem, ze w naszym zespole panuje rozłam? Oczywiście, od dłuższego czasu wszystko wychodziło nam na opak, i mamy rozłam, ale jeszcze nigdy na taką skalę! Zayn siedzi w pokoju i nie wychodzi z niego. Jako ten 'najmądrzejszy' wyprosiłem u Ane, żeby odwiedziła go. Dziewczyna ma tyle werwy by spróbować go wyrwać stamtąd. Nie istotne jest to w jakim on stanie pojawi się wśród żywych, grunt by wrócił. Nialler przecież też się zamknął w pokoju, prawda? Tylko jego 'fenomen' polega na tym, iż z nikim nie rozmawia. Nie odzywa się do nikogo. Ponownie wykazałem się heroizmem i poprosiłem Harry'ego by polazł do blondyna i go ogarnął. Zresztą jeden i drugi zachowuje się jak skończony dupek, to pewnie się dogadają, co nie? Oboje muszą się jakoś uspołecznić w innym wypadku nie wyrobię i zabiję ich. Tępym widelcem. A co do Louisa i jego panienki, to... poproszę następne pytanie! Chociaż jedyne czego chcę i co mnie interesuje to, to żeby Lou był szczęśliwy. Co prawda nie na rękę mi to, że będzie układał swój mały domek kart akurat z nią, to życzę mu jak najlepiej. Przyjaciele przede wszystkim.
            A do tego moje sumienie przebudziło się ze snu. Ono wpierdala mnie od środka, to poczucie winy niszczy mnie. Wypala od środka. Czy wyjawię Louis'owi to co zrobiłem?
    - To... może jakieś lody? - Dobiegł mnie z oddali głos Elizy. Czyżbym znów się wyłączył i odpłynął myślami? Zerknąłem na blondynkę, która uśmiechała się delikatnie. Wspomniałem może, że ma naprawdę ładny uśmiech? Taki naturalny, nie wymuszany, taki... świeży. Uniosłem kąciki ust.
    - Lody? Jak dla mnie bomba. - Odpowiedziałem z uśmiechem. Odpowiedziała mi również z promiennym uśmiechem, i już wiedziałem czemu dwóch kretynów się o nią sprzecza. Była powiewem świeżego powietrza w tym zapyziałym Londynie. Ale jak już wspomniałem, nie miałem zamiaru kręcić z nią. Śmiem twierdzić, że sytuacja jest wystarczająco skomplikowana, prawda?
    - To gdzie pan Payne proponuje te lody zjeść?
    - Proponowałbym Eden, gdyż jedzenie u nich to czysta rozkosz. Aczkolwiek to zostawiam Tobie do przemyślenia. No i oczywiście Tobie Julio. - Odpowiedziałem, kierując głowę w druga stronę. Jakie było moje zdziwienie, gdy nie dostrzegłem nikogo. - A gdzie jest Julia?
            Naprawdę byłem zdezorientowany. Wpierw byłem z dwiema dziewczynami, szedłem z nimi przez Tamizę, a teraz co? Poof. I jest jedna. Ta najspokojniejsza. Ta najbardziej rozdarta. Zerknąłem ponownie na blondynkę, a ta przyglądała się mi jakbym miał jakąś chorobę umysłową. Wydała jakiś dziwny pomruk. Wspomniałem też, że jak naprawdę się zirytuje mówi po polsku? Zawsze mam wrażenie, że mówi bardzo brzydkie rzeczy, ale no cóż.
    - Poszła pozwiedzać okolice. I to dość dawno temu, wiesz? Zresztą to u niej naturalne. Stwierdziła, iż "gdzieś tutaj muszą być normalne gazele" - powiedziała cicho dziewczyna robiąc młynka oczami.
            Zaśmiałem się cicho, na co blondynka uśmiechnęła się delikatnie. Tak, to też dało się zauważyć, ze nikt nie pałał specjalnie miłością do Julki. A szczególnie Ane. Ta jej otwarta wrogość i chłodne reakcje rudej do brunetki, były tak fascynujące, ze czasem miałem ochotę usiąść z popcornem w ręku i obejrzeć ich show. Aczkolwiek to groziło strzałem z rykoszetu. Zresztą nikt po za Styles'em nie lubił tej całej Juleczki. Wszystkim działała na nerwy, a szczególnie dziewczynom. No ale cóż. Swój do swego ciągnie, i mam tu na myśli Harry'ego i Julię, ale to mówi samo za siebie, prawda? On skurwiel, a ona wyrafinowana suka. Naprawdę dobrana para!
    - Ej, chwila... jakie gazele?
    - Nie wnikaj, dla własnego dobra. - Mruknęła pod nosem El, a ja po raz kolejny poczułem do niej przypływ sympatii. Gdy tak na nią zerkałem, rozmawiałem mogłem wyczuć, że jest dość kruchą postacią. Delikatną, na pewno. Miała w sobie coś takiego, co powodowało w człowieku odruch obronny. Coś wewnątrz ciebie kazało ci bronić jej postaci. Jakbym miał ochraniać małego kociaczka.
    - No dobra. - Otworzyłem drzwi do małej kawiarni, wpuszczając przodem dziewczynę. - Witam w najlepszej lodziarni w Londynie. - Mruknąłem cicho pod nosem.
            Dziewczę zaśmiało się cicho, a i moje kąciki ust zadrgały niebezpiecznie ku górze. Wyczuwam miły dzień spędzony w jej towarzystwie.



            Czas leci nie ubłaganie do przodu. Po zjedzeniu odrobiny lodów ruszyliśmy z powrotem do pieczary zła. Rozmawialiśmy na tak błahe tematy, że nawet specjalnie nie pamiętam. Chyba nawet wspomniałem cos o ziemniakach, na co ona zaczęła się przeraźliwie śmiać. Powiedziałem jakiś żart? Jestem pod wrażeniem Payne.
            W krótkim czasie dotarliśmy do domu. Gdy tylko weszliśmy wyczułem, ze nie jest za dobrze. Zresztą było słychać przytłumione dźwięki klubowej muzyki. Ktoś tu widocznie chce się od nas odseparować, tylko kto?  
    - Ane, co jest grane? - Zawołałem gdy tylko zauważyłem rudowłosą. Ona spojrzała na mnie trochę zaskoczona, zawstydzona, a delikatny rumieniec wstąpił na jej policzki. Chyba nie zrozumiem, jej do końca.
    - No bo, poszłam do Zayn'a, tak jak prosiłeś, wyszedł, nawet wyglądał jak człowiek. Albo raczej jak tania podróbka człowieka, i wtedy on przyszedł do kuchni. Bo zrobiłam mu kanapki, i wtedy... wtedy on zaczął się kłócić z dziewczyną Louis'a. Powiedział coś w stylu "uważaj, ona nieźle jebie w głowie", po czym zwinął kanapki i poszedł do pokoju. I to od niego dochodzą takie dźwięki... - Mówiła szybko dziewczyna. Połowy jej wypowiedzi nie zrozumiałem, ale wyczuwam, że nie jest za dobrze. Zayn znał Scarlett? Robi się co raz ciekawiej.
            Już chciałem udać się do Malika i wyjaśnić z nim tę sprawę, jednak wystarczył jeden ruch ręki Elizy bym się rozmyślił.
    - Zostań. Ja pójdę. - Prawie warknęła. Bóg mi świadkiem, że na jej twarzy widniało
wkurzenie w najczystszej postaci. Kiwnąłem twierdząco głową, a po chwili ponownie spojrzałem na Ane.
    - A gdzie Hazz?
            Dziewczyna nerwowo poprawiła kosmyk, który wpadał jej do oczu.
    - Nadal u Niall'a. Nikt nie wychodził. Jest tam cicho, ale boje się tam wejść. Domyślasz się pewnie dlaczego. - Mruknęła pod nosem. Ponownie pokiwałem twierdząco głową.
            Wszedłem, a może raczej wbiegłem, szybko po schodach. Nacisnąłem klamkę od drzwi do pokoju Irlandczyka i... zamarłem. Takiego widoku to ja się nie spodziewałem.






Niall

            To. Było. Dziwne. Ta cała sytuacja, jest naprawdę jednoznaczna. No hello! Czy ja tak dużo od życia oczekuję? Leżałem grzecznie w swoim łóżku, mając na wszystkich po prostu wyjebane. Nie chciałam z nikim gadać. Rozumiem, że to naprawdę trudno pojąć. No ale, nie. Nie w tym życiu, mój panie.
            Do pokoju wbił mi się Styles. Lepszy on niż, Daddy, prawda? Jasne, że nie! Aktualnie ten palant leży na mnie, krępuje moje nadgarstki nad moją głową. Zabierz swoje, pieprzone kolano, z mojego przyrodzenia, kurwa!
    - Mógłbyś, ze mnie spełznąć? - Warknąłem centralnie w jego usta. Zapomniałem chyba dodać, że usta tego czuba prawie dotykają moich? Tak chciałbym poczuć te śliczne usta w dolnej części mojego ciała i... Nie Horan, wcale tego nie chcesz, ty popierdolona cioto! No naprawdę, nie ma to jak nawrzucać samemu sobie.Naprawdę powinienem udać się do lekarza, i to w trybie natychmiastowym.
    - Może i mógłbym, gdyby nie to, że mnie obraziłeś. Ta zniewaga krwi wymaga - wyszeptał, przeraźliwe cicho, Styles. Curly po chwili oblizał swoje usta, przy okazji zahaczając koniuszkiem języka o moje wargi. O Boże, chcę więcej! Nie wcale nie chcesz, Nialler weź Ty się ogarnij, co? Fakt. Nie chcę. Potem chyba sumienie by mnie wpierdoliło. Do kościoła bym nawet poszedł byleby nic się nie stało.
    - Na mnie Twoje gierki nie działają, Hazz. Jeśli tak pragniesz seksu, to idź do Ane, bo według twego mniemania ona jest łatwa. Jesteś żałosny Hazz, nie umiesz zagadać do niej normalnie. - Wyszeptałem cicho prosto w jego usta, mrużąc wściekle oczy. Momentalnie zauważyłem jak jego oczy robią się ciemniejsze, a na twarzy pojawia się czyste wkurwienie. Chyba obudziłem Krakena.
    - Słuchaj Nialler. Chuj obchodzi mnie Twoje zdanie. Zresztą sam nie jesteś lepszy, wiesz? Wkurzasz się na Elizę, dlatego że, to Zayn zwrócił na nią swoją uwagę. A Ty, idioto, starasz się ze wszystkich sił ukryć fakt, jak ona ci się bardzo podoba, czyż nie? - spytał z mściwą satysfakcją.
            W następnej sekundzie, usłyszałem otwieranie drzwi, ale mało mnie to obeszło. Nie wiem jak to zrobiłem, ale uwolniłem się od kajdanek w postaci rąk Hazzy. Następnie, po prostu, przypieprzyłem młodszemu chłopakowi w nos. Agresja się u mnie włączyła. Chyba usłyszałem delikatne chrupnięcie, ale nie jestem pewny. Curly złapał się za krwawiącą twarz. Czekałem z utęsknieniem wręcz, aż ten palant wstanie i mi odda, ale w zamian usłyszałem jedynie:
    - PRZESTAŃCIE, KURWA! - To Daddy, wparował do mojego pokoju. Hej, a nie łaska zapukać, czy coś? Liam wszedł głębiej do mojego pokoju i podniósł oszołomionego loczka. Trzymając mocno Curly'ego ruszył wraz z nim do drzwi, obrzucając mnie zaszokowanym spojrzeniem. Nikt się tego po mnie nie spodziewał, prawda?
            Już prawie wychodzili, gdy Hazz się odwrócił i spojrzał na mnie.
    - Znam Twój słaby punkt, Horan. Lepiej mnie nie prowokuj, bo cię zniszczę. to moje ostatnie ostrzeżenie.
            Prychnąłem z pogardą. Już się boję. Drżę wewnątrz jak osika, widzicie? Pokazałem kulturalnie Styles'owi co o nim myślę za pomocą mojego środkowego palca. Nie odezwał się, tylko zmrużył wściekle oczy. Mam dość przebywania w tym wariatkowie. Czuję się jak na oddziale zamkniętym, a to zdecydowanie nie dla mnie. Idę pić na miasto. Yeah buddy.






___________________________________________

            Rozdział jest nijaki. Szału naprawdę tutaj nie ma. Ale tak jak obiecałam pojawia się po powrocie od F., z którą miło spędziłam czas (RUN, potato, RUUUUN; I ate your mother, bitch). Może niektórzy zauwązyli (albo usłyszeli ode mnie), ale mam zamiar zacząć pisać Ziall'a. Zabijcie mnie, ale tak jaram się tym połączeniem, że szok.
            Mam nadzieję, że mimo wszystko podobało wam się to coś powyżej. Jeśli przeczytałaś napisz cokolwiek w komentarzu, bardzo proszę. A i jeśli chcesz być informowany, o po prawej u góry jest zakładka 'powiadamiani', zostaw TAM jakiś kontakt. To tyle ode mnie, robaczki.
             Adios!