Dwa.

Niall.

        Wychodząc z pokoju przyjaciela miałem wrażenie, że coś się właśnie kończy, a coś zaczyna. Miałem przedziwne uczucie, że w momencie, gdy on wyleci do Polski wszystko się zmieni. Po co on ma tam jechać? Ja nie chcę! Nie pozwalam! On ma być tutaj ze mną. Dziwne więzi nas łączą, ale taka prawda. Bez niego czuję się zagubiony, nie wiem co mam robić. Wiem, ze nie będę samotny w zupełnie, mam pozostałą trójkę przyjaciół, prawda? Ale to z Malikiem się dogaduję najlepiej, to on potrafi odgadnąć, kiedy coś mnie trapi.
        Skierowałem swoje kroki do kuchni. Nie po to by jeść. Usiadłem na jednym ze stolików i wyciągnąłem swojego iPhone. Dotykając kilkakrotnie wyświetlacza uruchomiłem mały internet. Chciałem zobaczyć co nowego w wielkim świecie. Zobaczyłem, że pierwsza strona huczy o tym, że Zayn Malik wylatuje w pojedynkę do Polski.
    - Pff, no i? - Spytałem na głos.
       Zamyśliłem się jeszcze bardziej. Jak tam pojedzie to nie wróci wcześniej niż za tydzień. Pewnie z kolejną lafiryndą będzie się spotykał. Na pewno kolejna dziennikarka. Kurwa, no nie. Ja chyba oszaleję wtedy.
        Usłyszałem kroki i wyłączyłem szybko przeglądarkę internetową, chowając szybko telefon do bluzy. Nie chcę by, mimo jego własnych problemów ze Scarlett, martwił się o mnie. Wystarczy, że ja się pomartwię o niego. Chwyciłem jabłko w dłonie i odgryzłem kawałek.
    - Niall? - Spytał Zayn pojawiając się za mną niczym duch. - Idziemy?
    - A jesteś gotowy, książę? - Nienawidził tego gdy tak do niego mówiłem. Trzepnął mnie tylko w głowę kierując się do wyjścia. Nie mając wyboru potruchtałem za nim.



Eliza.

       Rozejrzałam się wokół i stwierdziłam, że jest posprzątane. Rzeczy poukładane w szafach. Naczynie pozmywane, teraz się suszą. Nawet pranie ładnie schnie na balkonie. Ubrałam nową pościel na kołdrę i sięgnęłam dodatkową poduszkę. Co prawda nienawidziłam spać z kimś, ale dla niej robiłam wyjątek. Zawsze, jedyna osoba z którą mogłam normalnie położyć się spać to była ona. Nikt więcej. Wiem, że świruję, w końcu jestem już duża, ale czasem nadal miewam koszmary. Tylko ona mogła mnie uspokoić, nie wiem nawet dlaczego. To przy niej czułam się względnie bezpieczna, ale nadal jej nie powiedziałam. Nie to, że jej nie ufam, po prostu nie chcę jej współczucia. Nienawidzę widzieć tego w ludziach. W momencie, gdy ich wzrok jest obłudnie łagodny, głos jest spokojny, a oni są przeraźliwie mili. To działa odwrotnie na mnie niż można się spodziewać. Wpadam w amok złości. Dlatego też nie mówię jej o tym co mi się... przydarzyło. Nie czas na to.
       Usiadłam na podłodze i wdychając świeże powietrze włączyłam laptopa. Po chwili przeglądarka internetowa była uruchomiona, a ja zaczęłam przeglądać główne tematy. Pierwsze trzy były dla mnie nudne. Natomiast czwarty... tak kolejny artykuł był dość ciekawy, bo o Zaynie Maliku. Z ciekawości kliknęłam dwa razy i znieruchomiałam. Skąd oni maja taką wiedzę na temat tego kto będzie z nim prowadził wywiad? Przepraszam bardzo, ale to ja się dziś tego dowiedziałam, raptem trzy godziny temu, a to już jest w necie, jak GŁÓWNY temat? To chyba kpina. No tak moje imię i nazwisko jest już znane... To nie dobrze, bo tu chodziło o dyskrecję. Jak ja mam z nim przeprowadzić rozmowę na spokojnie?
       Ze złości wyłączyłam laptopa, po chwili rozległ się dźwięk dzwonka od strony klatki schodowej. Wstałam, otrzepałam niewidzialny pyłek ze spodenek i podeszłam do drzwi. Odetchnęłam dwa razy głęboko, i po chwili z wielkim wyszczerzem otworzyłam drzwi.
    - Hej, Liz. - Skrzywiłam się słysząc zdobienie mojego imienia. Nienawidziłam tego słowa, bo złe skojarzenia czaiły się za rogiem. Jednak głos, który usłyszałam, nie pasował mi do Anny. Zamrugałam oczami i zobaczyłam Julkę.
    - O Boże... - Wyszeptałam cicho. Brunetka przepchnęła się obok mnie wchodząc do maleńkiego przedpokoju. Postawiła swoją torbę na ziemi, a ja stojąc nadal koło drzwi nie wiedziałam co ze sobą zrobić. Po głowie chodziło mi ciągle "What the Fuck?". Tomaszewska spojrzała na moja zaskoczoną minę i roześmiała się i przekrzywiła delikatnie głowę.
    - Zaskoczona jesteś, Liz?
    - Eliza. Mam na imię Eliza. - Warknęłam jedynie. Zmrużyłam oczy wiedząc, że gdy na scenę wchodzi Julka to niczego dobrego nie zwiastuje. - Czego chcesz ode mnie i dlaczego położyłaś to na mojej podłodze? - Spytałam siląc się na grzeczny ton. Julia jakby się zmieszała.
    - Bo chodzi o to, że... mam dość. Pokłóciłam się z chłopakiem i nie mam gdzie się podziać. - Odpowiedziała, a ja wiedziałam, że mówi szczerze. Och nie no, serio? Czy ja wyglądam na pomoc społeczną? Albo Caritas w wersji damskiej?
    - Czy ja ci wyglądam na noclegownię? - Spytałam w zamian. Nie zamierzałam być dla niej miła.
    - Jedna noc. Proszę. - Odpowiedziała patrząc na mnie tymi swoimi niebieskimi oczami. Odetchnęłam głęboko wiedząc, że i tak się zgodzę. Mimo, że miałam z nią często spięcia i tak ją przenocuję. Jakoś damy radę, prawda?
    - Ale, Ane będzie u mnie dzisiaj. - Odpowiedziałam zgodnie z prawdą. A nóż widelec, nie będę musiała się godzić na jej pobyt u mnie?
    - O Jezu! Ane? GENIALNIE! Już nie mogę się doczekać! - Krzyknęła i w następnej sekundzie mnie przytuliła. Skrzywiłam się nieznacznie, bo mając uraz do kontaktów z człowiekiem nie lubiłam takich sytuacji. Chyba, że sama wyszłabym z tym do ludzi. Jednak Julia, to nie była Bestia, więc delikatnie ją przytuliłam.
    - Pójdziesz coś kupić do jedzenia? Sprzątałam, a nie mam nic co możemy zjeść. - Spytałam, dodając na samym końcu, że głodować nie zamierzam. Julka od razu się zgodziła. Wzięła swoje pieniądze, stwierdzając, że to będzie opłata za tę jedną noc, której i tak żadna z nas nie prześpi.
        Gdy drzwi za Julią się zamknęły spojrzałam na swoją postać w lustrze, które wisiało na ścianie. Zmierzyłam się od pasa w górę i przyjrzałam twarzy. Miałam nadzieję, że nic po mnie nie widać. Już dawno przyzwyczaiłam się do tego, że o mojej przeszłości nie powiem nikomu, a na pewno nie całą prawdę.
       Prawda często boli, sprawia, że postrzegamy ludzi za szybko, poprzez pryzmat uprzedzeń i zbędnych słów. Zbyt często oceniamy ludzi po pozorach. Podobno nie ocenia się książki po okładce, więc dlaczego ocenia się ludzi po wyglądzie, a nie po charakterze? Dlaczego często oceniamy ludzi po tym czego słucha, co kocha, co sprawia mu radość?
        Ktoś zapukał do drzwi za moimi plecami, a ja nawet nie patrząc przez judasza wiedziałam, że przyjechała Ane. Odetchnęłam głęboko i otworzyłam drzwi.
    - Siema! - Wyszczerzyłam zęby, a już po chwili tuliłam do siebie Kawik. Skradziony miś po raz wtóry odzyskany.
    - Nie "siamanuj" mi tu teraz, tylko mów! Chcę wiedzieć! WSZYSTKO! - Krzyknęła na koniec. No tak pasjonatka gorsza ode mnie.
    - Póki co wejdź i rozgość się, jak idziesz do kuchni zrób mi też herbaty i... będzie dzisiaj w nocy Tomaszewska. - Dodałam na sam koniec, mijając ją tak, że po chwili znalazłam się na kanapie z zamkniętymi oczami. Usłyszałam tylko głuchy odgłos upadającej torby i wściekły głos Anny.
    - Czy Ty sobie, kurwa, ze mnie żartujesz? Na chuj ona tutaj?
    - Ta kurwa, w twojej wypowiedzi, była zbędna. Mówiłam ci już coś na temat przeklinania. - Powiedziałam cicho, mając nadal zamknięte oczy.
        Mimo, że jej nie widziałam, wiedziałam, że jej mina może sugerować bliskie zapoznanie się z moim wnętrznościami. Czy była wkurzona? Och to na pewno, bo słyszałam jak mamrocze pod nosem.
       Drzwi od mieszkania się otworzyły i do środka weszła obładowana Julia. Serio, nie miałaś na motel, taaak?
    - ANE! - Pisnęła Julia i rzuciła się na Ane. Ta patrząc na mnie z mordem w oczach uśmiechnęła się do Tomaszewskiej i ją przytuliła.
    - Julka!
       Wstałam i z delikatną ironią patrząc na nie wzięłam z paczki jednego papierosa i stając w drzwiach balkonowych zapaliłam go. Zaciągnęłam się porządnie. Tego mi trzeba było. Coś czuję, że zapowiada się dość ciekawa noc.




____________________________________



    I zaczyna się wszystko powoli. Mimo, że mam napisane parę rozdziałów w przód publikuję tak a nie inaczej. Dziękuję za te miłe komentarze pod poprzednią notką! Wasze opinie wiele dla mnie znaczą, naprawdę! W każdym razie - Dobranoc, kochane :*
    (nocka na bestach? - i like it!)