Zero.

        Stałam przed drzwiami do sekretariatu dziekańskiego. Okej, wyluzujmy się, wdech, wydech, wdech, wydech, alleluja i do przodu. Zastanawia mnie jedno, po co oni wołają mnie? Co ja im zrobiłam? Każdy, powtarzam KAŻDY, student nienawidzi chodzić do tych kobiet z dziekanatu. Nie raz słyszało się, jakie one są okropne, a i niejednokrotnie czułam to na własnej skórze. Ale nigdy, te kobiety nie wzywały do siebie żadnego studenta... chyba mnie nie wywalą, prawda?

        Wypadałoby zapukać i wejść.

- Proszę! - Odezwał się uroczy głosik ropuchy zza biurka. Weszłam i przywitałam się grzecznie.

- Dzień dobry, pani Kupik, dostałam polecenie, że natychmiast mam zgłosić się do dziekanatu, podobno macie państwo dla mnie propozycje nie do odrzucenia, czy to prawda? - Oł yeah. Powiedzieć wszystko na wydechu i czekać, aż babsko zacznie się drzeć za brak kultury osobistej.

        Kobieta uśmiechnęła się do mnie promiennie, a ja musiałam dyskretnie uszczypnąć się w rękę.

- Otóż owszem. Pani, pani...

- Eliza, prze pani. - Podpowiedziałam grzecznie. Kobieta machnęła zbywając mnie ręką. Chyba zaczynam się jej bać. Poważnie.

- Pani Elizo, jest pani najlepsza z języka angielskiego na uczelni. Dodatkowo wygrała pani konkurs ogólnopolski na temat Anglii. Dlatego też skłaniamy się do pani z propozycją, którą odrzuciłaby pani, tylko wtedy, kiedy chciałaby pani pozbawić się dalszej kariery dziennikarskiej. - Ja chyba śnię. Ta kobieta jest miła! Ale posłuchajmy jej dalej... - Dlatego też, czy orientuje się pani kim jest Zain Malik?

- Zayn, proszę pani. To wymawia się Zayn. - Odpowiedziałam cicho, bo poczułam jak robi mi się słabo.

- Oj tam, oj tam... - Zaśmiała się wysłanniczka piekieł, a ja coraz bardziej zastanawiam się czy to sen czy prawdziwe życie. Kobieta odchrząknęła, więc zwróciłam na nią swoje oczka. - Widać, że wie pani kim on jest. To sławna osoba, popularna, dużo ludzi dałoby sobie ręce odciąć by przeprowadzić z nim wywiad, który... oczywiście, jeśli pani się zgodzi, który przypadł pani w udziale. Oczywiście, jeśli wyrazi pani zgodę.

        O matko. O Chryste Panie! ŻE CO KURWA?! Krew odpłynęła mi z twarzy, a zdolność wypowiedzi poszła się kochać do lasu. Byłabym idiotką gdybym powiedziała "nie". Dla pewności upewnijmy się czy to czasem nie jest okrutny żart.

- Pa-ani żar-tuje?

- Ależ oczywiście, że nie. To była, że tak powiem... główna nagroda tego konkursu. To pani będzie miała możliwość przeprowadzenia wywiadu z tym artystą. Rozumiem, że pani się zgadza? - Spytała kobieta, a mi serce na chwilę stanęło. Czy ja się zgadzam? Ona kpi sobie ze mnie?

- Oczywiście, że tak. Jak najbardziej na świecie... Dziękuję za tę rozmowę i o poinformowanie mnie o... tym. - Zakończyłam kulawo, musiałam wyjść szybko z dziekanatu. Kobieta, jedynie co zrobiła to uśmiechnęła się do mnie, wręczyła plik papierów, a ja wyszłam. Gdy tylko zamknęły się za mną drzwi, wrzasnęłam. Z radości.

- TAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAK! - Krzyczałam, to jest sen. To nie może być prawda! Uszczypnęłam się ponownie w ramie. AŁĆ. Okej, to nie jest sen. To dzieje się naprawdę! O mój boże, o mój boże...

        Zatrzymałam się na środku holu i wtedy do mnie dotarło.

- O Jezu... spotkam Malika. - Szepnęłam. W tej chwili miałam ochotę zabić każdą osobę, za stwierdzenie "marzenia się nie spełniają". Bujda! Moje marzenie się spełniło, a bynajmniej spełni...

________________________________


To pierwszy "rozdział" już za mną. Póki co same prawie dialogi, trzeba mieć jakieś wprowadzenie, prawda? O czym będzie historia? To chyba widać. One Direction, głównie Niall Horan i Zayn Malik. Głupie młodzieńcze marzenie, które może się spełni. Na dole znajduje się zakładka BOHATEROWIE. Można kliknąć i zobaczyć. Mile widziane komentarze i opinie. Adios,